Zuid-Amerika Deel 6

Zo, we zijn eraan begonnen, de “Carretera Austral”. We gaan proberen jullie een beetje te laten proeven van wat er op en rond de Ruta te zien is. De Carretera klautert en slingert door een tamelijk onherbergzaam gebied tussen gletsjers en hoge bomen, bossen van fuchsiastruiken en bamboe. Langs de steenslagweg kletteren watervallen in de binnenmeren en lagunes en de nog onbekende nationale parken liggen op ons te wachten. Deze weg is nog maar sinds 1983 afgewerkt en dringt door tot het diepe Zuiden van Chili. De weg is een deel van de grote “Pan-Amerikaanse Snelweg” en is 1.182 km lang, wijzelf weten nog niet hoelang we hem zullen volgen, dit zal de tijd uitwijzen…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pan-Amerikaanse_Snelweg

Het dorpje Cochrane was voor ons het begin van de weg. In het Natuur reservaat “Tamango” zijn we opzoek gegaan naar de Andesherten (de Huemules). Deze herten worden met uitsterven bedreigd. Deze dieren kennen geen natuurlijke angst voor de mens, dus een gemakkelijke prooi en werd er vroeger stevig op gejaagd. Gelukkig zijn ze nu beschermd en nog meer geluk voor ons want we hebben ze van zeer dichtbij kunnen observeren!

Verder noordwaarts op de Carretera hebben we een bezoek gebracht aan de gletsjerarm van San Valentin, gelegen aan de voet van de hoogste berg van Chileens Patagonië, de Monte San Valentin (4.058m). Op de weg hiernaartoe kregen we de ene mooie waterval na de andere te zien.

Over de “Capillas de Màrmol” in Puerto Tranquilo hadden we al van alles gelezen en mooie foto’s van gezien, dus werd het tijd om mee op bootexcursie te gaan naar de “marmeren kathedraal”, (een stelsel van diep in de steile oever ingesneden grotten). Een prachtige tocht, alleen bij de terugkeer was de wind op het Carrera-meer opgestoken en ging het bootje wild tekeer, we waren blij weer vaste grond onder de voeten te hebben…

Het leven langs de Carretera is en was voor de mens niet eenvoudig. De eerste pioniers kwamen aan in ondoordringbaar woud, om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien hadden ze de oplossing om in de valleien de bomen plat te branden en zo plaats te maken voor graasland voor de dieren. Gelukkig wordt deze praktijk nog weinig toegepast. Maar de stempel die de mens op deze omgeving gedrukt heeft is nog steeds zeer klein, de huizen en dorpen vallen in het niets tussen al het groen dat hier nog te vinden is. Wie echter de “echte” Carretera nog wil zien moet zich haasten, want de asfaltering en verbreding van de weg is aan het gebeuren. Hierdoor zal in de toekomst ook het leven aan de Carretera sneller gaan.

In Puerto Aisén zijn ze niet voorzichtig geweest, want door te veel ontbossing is hun haven verzand. Dit hebben ze opgelost door een imposante hangbrug te maken die hun stad verbindt met de nieuwe zeehaven Puerto Chacabuco. Waar zo nu en dan een cruiseschip ankert. In de stad Puerto Aisén zijn ze bang voor een zeebeving die een tsunami kan veroorzaken. De enige deining die wij konden zien op zee was van het cruiseschip “de Prinsendam” uit Rotterdam van de Holland-Amerika lijn!

Langs de weg die bekend staat om z’n gletsjers werd het tijd om er nog eens eentje te bezoeken. Nu in nationaal park “Queulat”. We moeten eerlijk zijn, de natuur voldeed aan onze verwachting, maar de blauwe gletsjer “Ventisquero Colgante” is toch wel beangstigend snel aan het krimpen, hij is al beduidend kleiner dan de reisboeken beschrijven. Het smelten gaat snel, maar daardoor kregen we wel twee heel mooie watervallen te zien. Dus hier ook weer … Wie het nog wil zien, snel daarheen!

In het nationaal park “Queulat” regent het zéér veel, net zoals in de rest van Zuid-Chili. Dit is natuurlijk zeer belastend voor de vele wandelpaden in het park. Zo kwamen we op een dagwandeling naar het “Puma meer” arbeiders tegen van het bosbeheer, deze mannen kampeerden al sinds een maand in de wildernis en moesten werken onder zeer primitieve omstandigheden en dit alles in het vochtige regenwoud. Maar toch poseerden ze met plezier voor onze camera!

14 februari, hoe kan men deze dag romantischer doorbrengen dan in een natuurlijke warmwaterbron! De thermen van “El Sauce” zijn echt een onontdekte parel gelegen aan de Rio Palena. Men moet eerst de sleutel gaan ophalen van de poort, dan nog eens 3 km door het regenwoud rijden om aan het kleine paradijs te komen. Hierna is het enkel nog genieten, een moddermasker aanbrengen en ja, men kan hier zelfs overnachten! Dit hebben we ook gedaan, zodat we onze volgende dag konden beginnen in het warme bronwaterbad. Toen zagen we zelfs kleine kolibries nectar smullen van de vuurrode fuchsiastruiken!

De weg langs de Rio Palena (een zijweg van de Carretera) was zo mooi, dat we deze nog zo’n 60 km tot aan de veerpont hebben gevolgd, hier zijn we dan de brede Rio Palena overgestoken naar het zandeiland “Puerto Raul Marin Balmaceda” een lange naam voor een klein dorp, maar wat een ligging! Aan de groen-blauwe rivier die hier in de Stille Oceaan uitmondt. Op de achtergrond, de 2400 meter hoge besneeuwde vulkaantop, de Mellmoyu. Om dit dekor aan jullie te laten zien, zouden we een 360° kamera moeten hebben … Het dorpje vierde juist het feest van de zee toen wij er waren. Naar traditie hoort hier een “Curanto” bij. Dit is een typisch gemeenschapsgerecht. Men maakt een groot gat in de grond, legt er hete stenen in, daarop een laag van die reuze wilde rabarber bladeren, dan vult men deze met spek, kip, wortelen, aardappels, gerookte worst, verse zeeoren, venusschelpen en mosselen. Wij gaan dit recept wel niet in ons kookboek schrijven … Maar een plantje van wilde aardbeien die hier in de duinen en op het strand groeien, zouden we wel in de tuin willen, heerlijk lekker!

Beste blog vrienden, het kan zijn dat ons “Carretera avontuur” hier eindigt! Als we morgenavond mee op de overzetboot kunnen (die hier 1x per week langs komt), voor de 12 uur durende tocht naar het eiland “Chiloé”, dan doen we dit! Kan dit niet, geen probleem, dan rijden we terug naar de Carretera, en zetten we onze tocht noordwaarts verder. Dus blog deel 7 wordt voor ons ook een verrassing! Ciao!