Nee, er was voor ons geen plaats meer op de boot! Dus plan B moest in werking worden gezet. Dit betekende een reservatie maken voor de volgende boot die pas binnen 7 dagen vanuit het dorp Chaitén vertrekt. Zeven dagen leek ons een hele tijd maar natuurlijk hadden we wel een extra 200 km Carretera te rijden en alles op de Carretera Austral gaat langzamer. De zon liet het afweten en regen kreeg de overhand. Onze boord-batterij op zonne-energie die voor de elektriciteit van de ijskast en verlichting zorgt begon z’n kracht te verliezen. Dit hebben we opgelost door enkele uren bij de “supermarkt” elektriciteit te kopen! Je ziet, alles is te koop, zelfs in een supermarktje van 10²m! Maar na regen komt zonneschijn! Zo hebben we onderweg onze vrienden Erna en Rinus na 3 maanden terug ontmoet! Dit was een blij weerzien en we hebben een volledige dag nodig gehad om bij te praten. Zo was de ontmoeting met Eugenie & Maria en vrienden uit Santiago zeer aangenaam, ze spraken vloeiend Engels waardoor we een interessante conversatie hebben gehad. Onder andere hoe het leven was voor hun onder het regime van Pinochet. We hebben onze adressen uitgewisseld en wie weet zien we elkaar weer in de hoofdstad van Chili, Santiago.
Wie weet is op deze reis de gletsjer “Ventisquero Yelcho” wellicht de laatste die we bezoeken, maar hij is dan toch een mooie afsluiter in onze reeks van gletsjers die we bezocht hebben. Vooral de wandeling er naar toe door het regenwoud met een fantastische vegetatie was de moeite. Berlinda kon zich goed verstoppen onder de reuze “paraplu’s” van wilde rabarber bladeren. Al dat smeltwater van de gletsjer moet natuurlijk ergens naar toe, dit verzameld zich in Lago Yelcho, volgens kenners hét mooiste meer van Chili! Maar langs de Carretera is niet al het water ijskoud, zo hebben we ons nog eens lekker ondergedompeld in het warme water van Thermes “El Amarillo” in het park Pumalin.
Het welkomst commite van "de gieren" stond klaar toen we het spookdorp Chaitén binnen reden! Het lijkt of je op een filmset terecht komt, maar spijtig genoeg voor de inwoners van Chaitén is dit de realiteit. In 2008 na bijna 10.000 jaar (!!) van slapen heeft de vulkaan, ook Chaitén genoemd, op een onverwacht moment zijn asse (geen lava) over het dorp beginnen uit spuwen en dit drie maanden lang. De gevolgen waren dramatisch. Huizen werden bedolven onder meters hoge asse. Maar het ergste van al is dat de Chileense regering geen steun wil geven voor de heropbouw van Chaitén daar dit op elk moment terug kan voordoen! De volhouders zijn gebleven en zijn nu de school aan het opknappen voor het nieuwe schooljaar dat begint in maart.
Wij waren blij dat we na een mooie zonsondergang op de met vulkaan-asse dichtgeslibde baai van Chaiten, veilig wakker werden en de ferry richting het eiland Chiloé konden nemen. De boottocht over de beruchte “Golf van Corcovado” was voor ons meer een cruise over een spiegelgladde zee. We konden op het voordek genieten van de zon en de mooie klanken van enkele Chileense muzikanten. Echter bij onze aankomst in de haven van Quellon, op het eiland Chiloé, bleek dat we nog eens 3 uur geduld moesten hebben. Voor we konden ontschepen moest het tij nog 2 meter stijgen.
Eindelijk na 5 uur varen en nog 3 uur wachten waren we eindelijk op Chiloé aangekomen en was het tijd om een overnachtingsplaats te zoeken. De dag erna kon het ontdekken van het eiland beginnen. Het eiland met z’n steile en soms stoffige steenslagwegen heeft de grote van ongeveer Corsica. De zomer leek nog niet ten einde want de kinderen genoten van hun laatste schoolvakantie dagen al spelend in het water met op de achtergrond de besneeuwde vulkaantoppen. Of ze hier nog oog voor hebben weten we niet, wij vonden het een prachtig schouwspel.
Het is niet voor iedereen altijd vakantie, ook hier word hard gewerkt om soms de eindjes aan elkaar te knopen. De voornaamste inkomsten op dit eiland komen van de viskwekerijen, het vangen van schaaldieren, het verwerken van zeewier of zeeoren zoals men dit noemt. Natuurlijk ook draagt het toerisme z’n steentje bij. Een boottocht hier, iets kopen op de Feria Artesanal (Ambachtelijke markt), maar toch hebben we het gevoel dat het leven hier op het eiland al veel gemakkelijker is dan meer ten zuiden langs de Carretera.
Ook hier hebben ze een Nationaal Park, alhoewel we er weinig “Park-gevoel” hadden. De koeien en paarden smulden lekker van de wilde rabarber bladeren en op het strand kon men een tocht maken met een omgebouwde vrachtwagen (Duitse Unimog), het leek juist een Paus-Mobil… In het info-center van het Park kreeg je weinig info maar er waren wel veel artisanale taarten te koop! Toch hebben we van de natuur en “taart” genoten!
Chiloé is bekend om z’n mooie houten kerken, geen spijker werd er voor gebruikt. De meeste dateren uit de 18e en 19e eeuw en zijn tot werelderfgoed uitgeroepen.
Wat betereft overnachtingsplaatsen was dit eiland ook een topper! We hebben steeds vrij gekampeerd, zelfs aan de Stille Oceaan, een strand helemaal voor ons alleen…
Op Zaterdag 28 februari, midden in de nacht werden we wakker geschud… Eerst dachten we dat er een loslopende koe of paard z’n rug aan het schuren was tegen onze auto… We keken buiten en zagen niets… Alleen het schudden ging wel verder! Toen dachten we aan een aardbeving… (pikant detail, de vorige dag lazen we in onze gids dat de hoofdstad Castro door een zeebeving half verzwolgen werd in 1960, en Castro was vlakbij…) Na enkele minuten was het weer stil, dus gingen we terug slapen… De dag nadien ging alles z’n gewone gangetje voor ons, tot we in een dorp terug GSM ontvangst hadden en ons toestel “Tilt” sloeg van de bezorgde sms’jes… Toen beseften we pas hoe ernstig deze beving geweest was! 8.8 op de schaal van Richter is enorm zwaar! Vandaar dat we, 1000km verder, dit ook gevoeld hebben! De gevolgen voor ons in vergelijking met de mensen die echt getroffen zijn is klein. Maar toch niet zonder risico, want de brandstof voorraad is nu gelimiteerd voor iedereen. Dit alles word nauwlettend in het oog gehouden door de Carabineros de Chile. Zelfs in de supermarkt leek er wat paniek, de mensen begonnen al te hamsteren. Dit is begrijpelijk want al hun aanvoer komt uit het verre noorden.
Nu de overzet nog niet zonder brandstof gevallen is, zullen we deze alvast maar nemen en onze tocht op het vasteland verder noordwaarts zetten… en hopen dat we onderweg onze tank tijdig kunnen bijvullen. Maar hierover meer in deel 8!
0 reacties:
Een reactie plaatsen