Op onze weg richting noord door de vlaktes van de provincie Entre Rios kwamen we voorbij het dorpje Yapeyu gesticht in1626 door de jezuïeten om de Guarani indianen te bekeren, maar vooral bekend als geboorteplaats van de onafhankelijkheidsstrijder generaal San Martin. Dus hier zouden we even halt houden. Dat even heeft 3 dagen geduurd zo gezellig vonden we dit dorp het leek soms of je in een filmset liep. Mensen kwamen te paard naar de winkel, het slachten van een koe gebeurde gewoon in de achter tuin.. Ja voor ons was dit genieten van het leven in een plattelands dorpje.Na een mooie zonsopgang over de rivier “de Uruguay” met aan de overkant Brazilië, werd het weer tijd om verder te gaan.
Alleen nu nog even gaan tanken, maar wat bleek, géén diesel voorradig. Maar geen probleem, op weg naar het stadje Oberà, in de provincie Misiones zijn nog dorpen genoeg waar we ons geluk kunnen proberen. De streek van Misiones is vooral gekoloniseerd door immigranten van Oostenrijk, Duitsland, Polen, Zweden, Finland, Zwitserland en Oekraïne. In september vindt er een immigranten feest plaats in Oberà. Hier gingen we eens een kijkje nemen. Bleek dat die dag de presidente van Argentinië hetzelfde idee had. Dus zonder uitnodiging kwam men niet op het terrein. Zo moesten we ons tevreden stellen met de grote poppen die versierd opgesteld stonden in de stad.
Om de velden vruchtbaar te houden, branden ze deze af. Het kan wel zijn dat dit gezond is voor de grond maar als je erdoor moet rijden is dit toch wel even schrikken.
De boeren leven en werken hier nog zoals bij ons vroeger honderd jaar geleden. Alles is zeer kleinschalig. Alleen het verbouwen van hun lievelingsdrank “Mate” gebeurt op grote schaal. Ja, men is hier echt verslaafd aan het warme of koude drankje dat men opzuigt via een metalen rietje. Wij hebben ook mogen proeven, maar we lusten toch liever een gewone tas koffie of thee.
De inkomsten in deze streek komt ook uit houtkap. Gelukkig is men nu bewust geworden dat voor iedere boom die men wegneemt er een nieuwe in de plaats moet komen. Natuurlijk de oorspronkelijke tropische Atlantische oerwouden (jungle) dat er nog overschiet, probeert men te beschermen. Zo hebben we onderweg een bezoek gebracht aan “Reserve Naturel Yate-i” en werden we op een wandeling verrast door een koraalslang op ons pad.
In de meest noordelijke provincie van Argentinië, Misiones, zijn ze druk bezig met het asfalteren van de wegen. Trouwens met dank hiervoor, want zodoende hebben we de prachtige weg naar de waterval van Moconà kunnen maken. Dit was tot voor kort niet mogelijk. Enkel met een zeer goede 4x4 geraakte je tot hier. Het zal zeker het toerisme naar dit natuurfenomeen, een waterval van 3 km lang (!) zeker ten goede komen. Een gril van de natuur splijt de stroom in tweeën en laat hem in een 3 km brede en 10 m hoge waterval naar beneden komen. Tijdens een boottocht naar dit wonder is het enkel maar genieten. Op deze plaats zagen we onze eerste "wilde" toekan.
Nu via de weg nr 101 op weg naar het volgende natuurfenomeen. Hier hebben we lang naar uitgekeken en zeker hét hoogtepunt van deze reis : “De watervallen van Iguazu”. Meer dan 250 verschillende watervallen donderen hier naar beneden. Eerst bezochten we de Argentijnse kant van het Nationale Park Iguazu. Hier heeft men wandelpaden onder, boven en naast deze prachtige waterreuzen gemaakt. Het is nu hier wel winter, maar toch zagen we enkele mooie vlinder exemplaren. De “witsnuitneusbeer” doet hier duidelijk ook geen winterslaap.
De Brazilaanse kant van de watervallen was voor het papierwerk eenvoudig te houden gemakkelijker te bezoeken met een taxi vanuit Argentinië. (Zo moesten we onze auto niet in en uitschrijven). Vanaf de Braziliaanse kant heeft men een volledig panoramisch zicht over alle watervallen. Vraag ons niet welke kant we het beste vonden, beide waren “Grote Klasse”!
Nu we dan toch even in Brazilië waren was een bezoek aan “Parc das avez” ook een must. Hier kan men vooral toekans van zeer dichtbij beleven. Die vogels zien er zo perfect uit dat men bijna twijfelt of ze wel echt zijn. Maar we hebben ze zien vliegen, niet te geloven dat ze niet uit balans geraken met zo’n bek!
 |
 |
Voor we terug afbuigen richting Zuiden nog even het drielandenpunt, Argentinië-Brazilië-Paraguay bezoeken. Hier zien we ook voor het eerst de machtige rivier “de Paranà”. Deze zullen we de komende dagen verder stroomafwaarts volgen.
Als we onderweg het plaatsnaambord “Montecarlo” zien, draaien we rechtsaf, hier even een kijkje nemen. Blijkt dat dit stadje heel bekend is voor z’n orchideeën kwekerijen. We krijgen een rondleiding van “Alindo”, een meester in het vak, van Duitse afkomst waar hij zeer fier op is enzo staat hij ons dan ook in het Duits te woord op de rondleiding door z’n orchideeën tuin “Catasetum”.
 |
25 km zuid oost van Montecarlo bevindt zich het Reserva Naturel de Ernesto Che Guevara. Midden in de jungle aan de oever van de Paranà is de ruïne van het huis waar Che zijn kinderjaren heeft doorgebracht. Hier is ook een klein museum over zijn bewogen leven ingericht. We mochten hier overnachten van de parkwachter maar toch best parkeren dicht tegen zijn huis onder de verlichting, want blijkbaar is dit ook een illegale grensovergang (met roeibootjes) tussen Argentinië en Paraguay.  |
De rivier de Paranà kan ons wel bekoren, hij is groot en vooral zuiver. Dus willen we zeker een bezoek brengen aan het natuurpark gelegen langs de rivier. Tijdens de verkenning van het park stuiten we op een bordje met de vermelding “Casa Borman” … bleek dat de rechterhand van Hitler (Martin Bormann) hier een optrekje had om zich na de 2de wereldoorlog te komen vestigen. Het is nu nog enkel een ruïne waar de jungle het terug voor het zeggen heeft.
Ziezo, met ons volgend verslag duiken we verder de geschiedenis in en zien we ons weer bij de Jezuieten. Adios.
0 reacties:
Een reactie plaatsen