Onze reis door Peru ging verder richting de graftorens van Sillustani. Op de weg ernaartoe zagen we mooie boerderijen. Wat ons hier opviel waren de ceramiek beeldjes van ossen boven de ingang en op de daken. Er werd ons verteld dat het diende voor … wat denk je? Goed geluk en kracht.
De ronde graftorens of ook chulpas genoemd liggen aan de Laguna Umayo. Sommige zijn meer dan 12 meter hoog en zijn gebouwd door het volk de Collas, die hier voor de Inca’s woonden. In de torens begroeven ze hun leiders in foetushouding en de binnenkant van de toren zou de vorm hebben van een baarmoeder. De ingang leek wel echt te klein … Het schouwspel van de wolken ’s avonds boven de torens maakte de sfeer perfect.
Op de hoofdwegen in Peru moet men tol betalen. Maar dan rijdt men ook over een weg in goede staat. Zo te zien rijdt de Andean express van Perurail ook over een verzorgd spoorwegnet.
Maar zijn de mensen niet tevreden in Peru dan moeten ze bij de volgende verkiezingen maar voor iemand anders stemmen! Bvb. Voor de panfluit, appelsien, het klaverblad of de haan … Ja, geloof het of niet, op de stembiljetten staat bij iedere partij een ander symbool zodat, spijtig genoeg, nog vele analfabeten ook een juiste stem kunnen uitbrengen. Met als gevolg ziet men overal in de dorpen de muren vol geschilderd met zulke tekens.
Aangekomen in Cusco, de vroegere Inca hoofdstad, hadden we een coördinaat voor een camping vlakbij de stad. Maar waar de gps geen rekening hield dat sommige straten onmenselijk steil en smal zijn om erdoor te geraken. In de steile straat op de foto hebben we voor de top ons vast gereden en zagen we ons genoodzaakt om in achteruit de hele weg terug te rijden. Uiteindelijk zijn we goed op bestemming geraakt en bleek de camping op een prachtige lokatie te liggen. Op loopafstand van het centrum en de archeologische opgravingen van Sacsayhuaman. (Om het gemakkelijk te onthouden zeggen de toeristen “Sexywoman”). De opgravingen zijn een mooi voorbeeld van militaire Inca architectuur. Hier ziet men granieten verdedigingswallen met een lengte van 300 meter en sommige stenen zijn wel 5 meter hoog.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sacsayhuam%C3%A1n
Cusco is een mooie gezellige stad waar vroeger de Inca koning woonde. In de stad zie je de koloniale architectuur waarin de Spaanse verovering tot uitdrukking komt terwijl de zorgvuldig geconstrueerde Inca muren herinneren aan de stichters van de stad. De Inca’s waren meesters in het fijn bewerken van de stenen. De stenen passen zo perfect op elkaar en werden zonder moddermengsel bij elkaar gehouden.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Cuzco_(stad)
Cusco zou onze uitvalbasis worden voor een bezoek aan Machu Picchu. Via andere reizigers hadden we een adres gekregen van een Vlaming die een hostel uitbaat en ook tours organiseert naar Machu Picchu. Guy zijn we gaan opzoeken in het hostel “Loki” en we kregen tevens een warm ontvangst en een rondleiding. De meest bijzondere kamer was de suite met uitzicht op het hoofdplein van de stad.
Ons programma voor een bezoek aan Machu Picchu zag er als volgt uit ; een taxi kwam ons om 7 uur ’s morgens ophalen. Een tocht van 2 uur richting Ollantaytambo door de heilige vallei. Hier hadden we 3 uur tijd om het Inca dorp te bezoeken. Vanaf het uitkijkpunt hadden we een mooi zicht op de ruïne van het Inca fort en het dorp. Van hieruit vertrok ook onze trein richting Aguas Calientes. Zo te zien was de plaatselijke bevolking ook gepakt en gezakt voor de reis.
Onze 2 uur durende treinreis in de panoramische wagon was van begin tot einde adembenemend. De trein slingert zich door de vallei van de Urubamba rivier.
Het dorp Aguas Calientes is de plaats van waaruit men de ruines van Machu Picchu kan bezoeken. Hier was voor ons een mooie kamer geboekt in een hostel. Na een korte verkenning door het dorp, waar de Inca koning op het dorpplein staat te pronken, hadden we nog tijd over om een natuurwandeling te maken naar de berg Putukusi. Op de weg naar het uitkijkpunt loopt men door regenwoud en dit was bij regenweer extra tof.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Machu_Picchu
Na een korte nachtrust waren we klaar, om zoals Hiram Bingham in het jaar 1911 ons voordeed, Machu Picchu te gaan ontdekken. Bij ons tour pakket was ook een rondleiding met gids voorzien. Achteraf gezien is dit echt wel nodig want er zijn zovele details die je zelf niet zou kunnen ontdekken. Bvb. Waarom is de hoofd ingangspoort smal maar hoog? Zo kon er een lama met bepakking door. Wat was de tempel van de Condor? Waarom zijn sommige stenen veel zorgvuldiger bewerkt dan andere? Enz. enz Neen, we gaan niet alles verklappen, we hopen dat jullie zelf de kans ooit krijgen om deze wonderbare plaats te bezoeken.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hiram_Bingham
In de namiddag hadden we de tijd om Machu Picchu zelf verder te ontdekken. We hadden ’s morgens 2 van de 400 tickets bemachtigd om de Huayna Picchu te beklimmen. Maar wij hebben enkel z’n kleine broertje beklommen de Huchuypicchu zodat we nog tijd en energie over hadden om de rest te bekijken.
Daarna zijn we via het Inca pad met z’n steile afgronden naar de zonnepoort gewandeld. Hier vonden we enkel wolken. Wolken horen nu eenmaal bij Machu Picchu. Toch kregen we een mooi panoramisch zicht op de hele site. We zijn met een tevreden hart ’s avonds terug vertrokken richting Cusco.
Cusco was het verste punt in Peru dat we gingen bezoeken deze reis. Nu werd het tijd om terug in de richting van het zuiden te rijden. Vanaf nu hadden we een tijdschema opgemaakt. Op 8 december ’10 vertrekt het vliegtuig richting Nederland voor Ria en Anton. Toch hadden we op onze terugweg nog enkele hoogtepunten gepland. Als eerste de Colca kloof. Op de weg hiernaartoe kwamen we door mooi altiplano landschap en zagen we nog een aquaduct uit de Inca tijd
De Colca kloof is een vruchtbaar gebied waar de landbouw gebeurt op terrassen en hiervoor zijn ezels zeer praktisch. De terrassen zijn twee duizend jaar geleden gemaakt door de Collagua en Cabanavolken.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Colca_Canyon
De Colca kloof is 1000 meter diep en behoort tot een van de diepste van de wereld. De kloof is gevormd door een gigantische geologische breuk tussen de twee enorme vulkanen, de Coropuna (6425m) en de Ampato (6318m). Maar de grootste attractie is niet de kloof zelf maar de grootste vliegende vogel ter wereld, de Condor. (Spanwijdte 3m). Als die rakelings boven je hoofd vliegt word je even stil …
http://nl.wikipedia.org/wiki/Andescondor
Natuurlijk deze attractie lokt vele toeristen en de plaatselijke bevolking geniet hiervan door allerlei kleurrijke souveniers te verkopen
Maar op de plaats waar we de grootste vogel zagen, zagen we ook de kleinste! De kolibri, nectar drinkend.
Op naar ons volgend doel, de stad Arequipa. Ons intrede hier was wel bijzonder … we konden onze
overnachtingadres maar niet vinden, maar met hulp van de bereden politie kwamen we goed op onze bestemming. Op de parking van het hotel kwamen we weer niets tekort. Mooi sanitair stond ter beschikking van de kamperende gasten. Het hotel lag op loopafstand van het centrum. Arequipa wordt ook wel witte stad genoemd doordat de koloniale gebouwen zijn opgetrokken in witte vulkaansteen. Het is op een na de grootste stad van Peru en kent een lange geschiedenis van exportcentrum van schapen en alpaca wol. Van op een gezellig terrasje aan Plaza de Armas zagen we een (gelukkig) vredige optocht van demonstranten.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Arequipa_(stad)
Wat voor ons een bezoek aan Arequipa echt bijzonder maakte was een rondleiding met gids door het klooster van Santa Catalina. Gesticht in 1580 door een rijke weduwe. De nonnen kwamen vooral uit rijke families en hierdoor brachten ze allerlei comfort mee, waaronder zelfs hun eigen (vrouwelijke) bediende. Ze leefden gewoon zoals ze gewend waren. Natuurlijk afgezonderd van de buitenwereld en hun familie. In 1870 kwam er een einde aan hun uitbundige levensstijl en werd het klooster omgebouwd tot een écht klooster. Deze somberheid zal wel even wennen zijn geweest. Wij hebben van somberheid niets gemerkt. De gebruikte kleuren van de muren en plaatsen zijn zo overweldigend dat men er zelf zou willen wonen.
Maar hier hebben we geen tijd voor. We springen de “taxi” in naar de meest zinloze brug ooit gezien gebouwd naar plannen van de heer Gustave Eiffel … de Puente de Fierro is een knappe smalle brug, maar wat de bedoeling is of was van deze brug zien we echt niet in. Maar ze staat hier al meer dan honderd jaar en heeft al vele aardbevingen doorstaan.
Voor we Peru verlaten en Chili binnenrijden nog even voltanken bij deze stijlvolle “petroperu pompbediende” (trouwens in gans Zuid-Amerika wordt men nog steeds bediend aan de pomp). Hier zagen we een mobiele sleutel maker, hij kan ook je stukke uitlaat ter plaatse repareren, zeer inventief, gelukkig niet voor ons van toepassing …
Na de zoveelste keer de “papierwinkel” te hebben gedaan aan de grens (uit en inschrijven van de auto, stempels hier en stempels daar) zijn we aangekomen in de meest noordelijkste stad van Chili. Arica, gelegen aan de Stille oceaan was vroeger de brug tussen Spanje. Vanuit de haven werd massaal zilver verscheept naar de oude wereld. Nu is ze een belangrijke diepzeevissers haven. De pelikanen en zeerobben genieten van de restjes die de vissers overboord gooien. Ze zien er allemaal wel goed gevoed uit!
Op onze overnachtingplaats aan de kust maakten we kennis met lokale vissers die nog op de oude traditionele wijze de zee opgaan. Met vlotten gemaakt van tropisch hout en gebruik makend van sleepnetten is hun vangst ook niet mis …
Wat ook niet mis was is de “Gigante de Atacama”. De grootste geoglief (tekening in de aarde) van de wereld is 86 meter lang. Hij stelt een koning of god voor die een verenkroon draagt. Symbool voor de stralen van de zon. Echt onder de indruk waren we niet maar de reus lag toch op onze weg richting de stad Iquique.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Geoglief
Van ons bezoek aan Iquique hebben we echt genoten. Het is een gezellige stad, gelegen aan de oceaan en dankt zijn mooi overgebleven koloniale huizen uit de bloeitijd van de salpeter industrie, ook genoemd het witte goud. Het is ook een van de meest geliefde plaatsen voor para gliders vanwege de gigantische zandduinen, dit zijn perfecte landingplaatsen.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Iquique_(stad)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Salpeter
Neen, dit is geen zonsondergang op de zandduinen maar een op de afvalbergen van de kopermijn “Chuquicamata”. De kopermijn is de trots van Chili. Ze ligt op 3000 meter hoogte, met een omvang van 4,7 km bij 3 km en een diepte van ruim 750 meter, is ze de grootste open kopermijn ter wereld. Een geleid bezoek aan deze plaats mocht niet ontbreken op ons programma.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuquicamata
Ons tijdschema besliste dat we op onze gaspedaal moesten duwen wilden we tijdig in Uruguay geraken. We moesten nog het Andes gebergte een keer over via de Paso de Jama (4400 m). Op deze pas kochten we nog een laatste Andes souvenier. Door de Argentijnse pampa reden we onze kilometers via vrij rustige hoofdwegen
Ons doel in Uruguay was een goede parking vinden om onze auto voor lange tijd veilig te kunnen achterlaten. Via andere reizigers hadden we enkele adressen in de stad Colonia del Sacramento gekregen. Na een voormiddag te hebben gezocht was alles in kannen en kruiken. We hadden een hal gevonden waar we onze twee campers konden achterlaten. Nu nog enkel de overtocht met de snelle ferry over de Rio de la Plata naar Buenos Aires regelen en we waren klaar om de komende week nog wat zon op te zoeken aan de mooie stranden van Uruguay. Eerst nog afscheid nemen van onze trouwe kameraden Ria en Anton, we hebben een super fijne tijd samen gehad en heel wat moois gezien …!
Aan de baai van Portezuelo hebben we genoten van zon en zee! Wij vertrekken nu richting thuis om samen met familie en vrienden de feestdagen door te brengen. Van hieruit willen we jullie groeten en zien we elkaar weer volgend jaar september 2011 voor een verdere reis door Zuid-Amerika!
0 reacties:
Een reactie plaatsen