Deel 18 / Miranda - Corumbá - Porto Jofre - Transpantaneira

Dit deel van de blog hebben we het toeval gevolgd … van andere reizigers hadden we toevallig gehoord dat er een leuke camping was in Miranda. Gelegen aan de zuidzijde van de Pantanal. Aangekomen op de pousada camping “Explore pantanal” werd het toeval nog groter. Hier was juist een VW busje (uit 1970) aangekomen. Het Zwitserse koppel was laaiend enthousiast over hun Pantanal belevenis. Bleek dat ze met hun busje in Corumbá ingescheept hadden voor de tocht over de Rio Paruguay dwars door de Pantanal. Om daarna vanuit Porto Jofre de gevreesde “Pantananeira” te rijden. Uiteraard dachten we onmiddellijk, dit is een prachtig idee! Als een 40 jaar oud VW busje dit aankan, kunnen wij dit ook! Na een telefoontje van de Zwitser Alesandro met Kapitein Lopez was onze Pantanal tocht gereserveerd. We konden aan boord rijden binnen zes dagen!

www.explorepantanal.com

Onze tijd doorbrengen in Miranda bleek geen probleem. Op de camping was het gezellig. De huis mascot (de Arrara Azul) was ook steeds in de buurt. Wel opletten met elektronica en draden, want met zo’n snavel is het snel doorgebeten. Wie ook stevige tandjes heeft is de piranha … maar hier hebben wij voor het eerst onze tanden in een gebarbecuede piranha mogen zetten. Een heerlijke smaak!

 ‘s Avonds maakten we kennis met nog een andere bewoner van de camping, een voor ons iets te grote tarantula …

Op een namiddag brachten we een bezoek aan de “apentuin”. Bij het binnenkomen werden we verwelkomd door de vriendelijke gastheer “Pedro”. We werden vooral verrast door het heerlijke parfum van de steeds aanwezige bloemen van de “rozenboom” uit het Amazone gebied.

Een apentuin zou geen apentuin zijn zonder apen. We konden genieten van de speelse “Capucine aapjes” en hoog in de mango bomen een koppel schuchtere brulapen.

Op aanraden van Mirjam (de Zwitserse eigenares van de camping) hebben we een namiddag uitstap gemaakt met de gids “Hobson”. De tocht begon op de Miranda en Sabor rivier. Buiten de vele watervogels kregen we ook een glimp van de reuze otter te zien … Wat was het weeral een zonnige en warme dag. Hobson stelde voor om een duik te nemen in de rivier, volgens hem geen probleem met de vele piranha’s … voor deze uitnodiging hebben zelfs wij als waterliefhebbers gepast, want als je naar de staart van de Jacaré krokodil kijkt zit er toch wel een piranha teveel!

Tijdens deze uitstap was er ook een wandeltocht gepland opzoek naar de grote miereneter. Ja, we hebben er zelfs drie kunnen spotten en van heel dichtbij kunnen genieten van deze prachtige dieren!

Na een mooi panoramisch uitzicht over de zuid Pantanal, gingen we bij Hobson thuis, gelegen aan de Miranda rivier, onze dag afsluiten met nog een kopje koffie en cake. Met trots toonde hij ons zijn eerste dochtertje “Vitoria”. Bedankt Hobson voor deze mooie dag!

De verhoogde asfaltweg vanuit Miranda naar Corumbá fungeert als een soort dam waar je langs de kant dan ook regelmatig stopt om de vele watervogels en de Jacaré krokodillen in actie te zien.

Voor we in Corumbá inschepen willen we nog het zuid gedeelte van de Pantanal inrijden. Hier hebben we 40 km de zandpiste “Estrada Parque” gevolgd om voor de ingestorte houten brug (die verder rijden onmogelijk maakte) ons nog 2 dagen te nestelen op de mooi gelegen “Fazenda Saõ Jao”.

Na korte tijd op de fazenda werd het ons duidelijk dat we hier niet alleen aan het genieten waren. Vele kleine dieren (kolibrie op nestje) en grote dieren hadden hier hun thuis.

Corumbá, gelegen aan de oever van de Rio Paraguay, is een kleine stad met een koloniale sfeer. De hoofdattracties vormen de boottochten over de rivier en de excursies door de moeraslanden. Voor ons kon dit alles nog even wachten. Wij moesten ons voorbereiden op onze riviertocht van drie dagen door de Pantanal. Bij deze temperaturen zullen we heel wat drinkwater nodig hebben. Nog even verkoeling zoeken in de stadsfontein en dan …

 Ja, en dan zijn we klaar voor ons grote “Biggles” avontuur! Daar er geen Indianen meer leven in dit gebied hebben we het mooie nieuwe “Museo do Pantanal” bezocht. Hier kan men meer te weten komen over de oorspronkelijke indianen stammen "de Terena" die hier vroeger hebben geleefd.

In de oude vissershaven zagen we onze luxe cruiser “Sentinel” van kapitein Lopez reeds liggen. Het zou nog tot de avond duren voor we de eer kregen onze ATA op het dek te rijden. Eerlijk gezegd, zo in het donker over een stel houten planken rijden word je wel stil van … Maar onze kennissen uit Corumbá, Roberto en Thetais waren er om ons aan te moedigen!

De drie komende dagen gingen we duizend kilometer stroomopwaarts afleggen. (de Pantanal, het grootste moerasgebied van de wereld is zo groot als Frankrijk, wij door”varen” het van zuid naar noord) Dag en nacht varend met een crew van vier, iedereen speelde eens kapitein! Wij op het voordek van de duwbakboot waar we alles perfect konden overzien, het leven op en rond de rivier Paraguay en later de Saõ Lorenzo. De boot was ook een busdienst voor de mensen die in kleine nederzettingen langs de rivier wonen. De “Sentinel” is de enige boot die Corumbá met Porto Jofre verbindt. Dit maximaal drie maal in de maand. De beste kans om op het voordek een plaatsje te bemachtigen is vertrekken vanuit Corumbá. Op de terugrit staat het voordek vol met runderen gekweekt op de Pantanal Fazenda’s. Niemand kwam iets tekort aan boord. 3x daags kreeg men een lekkere maaltijd. “Cookie” de kok, heeft ons zelfs verrast met lekker gebakken piranha!

Het was een fantastische belevenis maar als je de vele bijtende insecten én de hitte wegneemt zou het nog aangenamer zijn geweest. Wat was me dat een hitte! Als oplossing tegen de hitte zaten we voor zonsopgang op ons voordek te genieten van het mooie voorbij glijdende panorama en concerto van de vele vogels.

Aangekomen in Porto Jofre waren we niet de enige die aan land kwamen. Met trots sleurde de vissers hun buit op het droge. Voor ons deden de houten planken weer hun dienst en onder het waakzaam oog van de vierkoppige bemanning reden we veilig de zanderige nederzetting in. Porto Jofre is snel beschreven. 1 hotel, kleine landingstrook voor vliegtuigjes, hier en daar een huisje en gelukkig voor ons een camping. De fauna en flora van Jofre was ook om van te genieten. (naar het schijnt leeft de jaguar ook in dit gebied, spijtig voor ons heeft de”onçe” zich niet laten zien).

Dit was onze eerste maar ook laatste zonsopgang in Jofre. We besloten om de 140 km lange zanderige “Transpantaneira” met z’n meer dan 100 houten bruggetjes vandaag, nu het nog droog is, te rijden. Want bij regen rijdt men zich hier ongetwijfeld vast. (het regenseizoen, van november tot maart nadert).

Op de transpantaneira waant men zich in een natuurdocumentaire. In de vele resterende waterpoelen ziet men Jacaré krokodillen, kaaimannen, watervogels en het grootste knaagdier ter wereld, de Capibara hun dagelijkse ding doen.

Wij hadden al gezegd, dit is de blog van het toeval, maar toch laten we bij het oversteken van deze brug niets aan het toeval over en leggen er nog een plank bij … Wie komt daar aangereden? Anton en Ria toch zeker! Toeval? Niet te geloven, dit kan je nooit afspreken! Zij rijden de Pantaneira in omgekeerde richting als ons. Bij toeval krijgen we van hun een reuze tip dat er op het einde van de zandpiste een mooie pousada-camping is. En het belangrijkste voor ons, er is ook een zwembad én internet, zodat we dadelijk dit blogdeel kunnen publiceren.

Beste blogvrienden, geniet nog van de verdere foto’s van de natuur in deze blog, want ons volgende deel zal over ons bezoek aan de hoofdstad van Brazilië gaan, namelijk BRASÍLIA!

"Saúde!"