Beste blog vrienden, in dit deel volgen we de goudroute vanuit de bergen tot aan Rio de Janeiro, één van de havens waar het goud richting Portugal ging.
Na 800km door mooi glooiend landschap over een uitstekende weg richting het zuidoosten kwamen we aan in het historische stadje Ouro Preto. Het stadje dankt zijn naam en rijkdom aan het “zwarte goud” dat men hier in de 17de eeuw gevonden heeft. Het zwarte goud waren eigenlijk matte goudklompjes. Het gevolg was dat midden de 18de eeuw de goudkoorts de stad had rijk gemaakt aan mooie gebouwen in Portugese stijl. De stad is gebouwd op een rij heuvels die met elkaar verbonden zijn door steile bochtige straten. Hier bevindt zich het oudste theater en operagebouw van Zuid-Amerika (1769) en tevens nog steeds in gebruik, fantastische atmosfeer!
Wij willen toch eens gaan kijken waar het goud vandaan kwam. In de mijn “Mina do Chico Rei” daalden we met een klein treintje de onderaardse smalle mijngangen in. Spijtig voor ons hebben we geen goud terug naar boven kunnen brengen.
Het volgende koloniale stadje was Mariana. In de eerste helft van de 18de eeuw zelfs nog belangrijker dan Ouro Preto, omdat de eerste gouverneurs en bisschoppen hier hun residentie hadden.
Onze residentie was iets eenvoudiger. De enige camping in de omgeving. Wel verzorgd maar zoals overal in Brazilië het probleem van de elektriciteit … komt er nu 110v of 220v uit het stopcontact? Soms stond het aangegeven maar wat gok je als er niets opstaat? Gelukkig hebben we tot hiertoe steeds juist gegokt! De enige die zich hier niets van aantrekt was onze campingbuur de kolibri …
Het stadje Congonhas heeft maar 1 reden om naar toe te gaan, een bezoek aan de Basílica Bom Jesus. Dan nog zijn het niet de gebouwen die belangrijk zijn maar de kunstwerken van de beeldhouwer “Aleijadinho”. De werken die hier staan zijn gemaakt in de periode dat de kunstenaar al zwaar getroffen was door melaatsheid. Hij liet hamer en bijtel vastbinden aan zijn armen! Deze kunstwerken zijn gemaakt met bloed, zweet en tranen!
Tiradentes is net zoals de twee vorige stadjes weer rijk geworden door het goud. Wat ons hier trof was niet alleen de schoonheid van het stadje maar de ligging aan de mooie groene heuvels aan de oever van de Rio Santo Antônio. Wij kozen niet voor een paardenrijtuig maar hebben gezellig gewandeld door de mooi geplaveide kasseienstraten. Bij het buiten rijden van het stadje hadden we geluk om de stoomtrein de “Maria Fumaça” in volle glorie te zien voorbij stomen!
Op onze weg naar Petrópolis kwamen we voorbij het geboortehuis van de Braziliaanse trots, "Santos-Dumont”. Hij was een groot luchtvaartpionier in de 19de eeuw en tevens uitvinder van de polshorloge.
Petrópolis gelegen in de bergen bij Rio de Janeiro dankt zijn bestaan aan de Braziliaanse koninklijke familie. In 1843 begon men hier met de bouw van de zomerresidentie waar de regering destijds de hete vochtige zomers van Rio kon ontvluchten. Tegenwoordig is de stad een drukke toeristische trekpleister waar de Brazilianen hun koninklijk verleden komen bekijken.
Wij waren meer aangetrokken door het nationaal park Serra dos Órgãos (Orgelpijp). De grootste attractie is hier de rotsformatie van “de vinger gods” (1680m hoog). Men heeft hiervoor wel geluk nodig want het gebergte hangt meestal in de wolken! Wie deze vochtige omgeving ook graag heeft is het “Mata Atlântica“. In dit park kregen we de kans om door het mooie Atlantische regenwoud te wandelen.
Na al dit wandelen werd het tijd om eens een aperitief te drinken. Wel oppassen voor de “Coati” want die lusten ook wel een whisky cola!
Ten noorden van Rio de Janeiro bevindt zich de kuststreek “Costa do Sol”. Deze streek is bekend vanwege zijn landschap en uitzonderlijke witte stranden. Met als gevolg dat er hier ook mondaine toeristische stadjes zijn ontstaan waar er vroeger rustige vissersdorpjes waren. Zoals Búzios, waar ooit Brigitte Bardot in 1964 vakantie heeft gehouden. Daarna wou iedereen er naar toe!
Aan de Costa do Sol ligt een van de belangrijkste zout producerende streken van Brazilië. Overal langs de weg zie je windmolens die het zouthoudend water omhoog pompen in de zoutpannen.
Saquarema is een stadje met een prachtige natuurlijke ligging. Ingeklemd tussen de Oceaan en een 16km lange lagune. Boven dit alles torent het 17de-eeuwse kerkje “Senhora de Nazaré uit.
In Niterói staan we voor de poorten van Rio de Janeiro. Eerst willen we hier de meesterwerken van architect Oscar Niemeyer bewonderen. Het museum van moderne kunst (MAC) met z’n rode loper effect vinden we écht een topper. Wat een ligging, het gebouw torent als een ufo boven de kust uit! Even verderop ligt het Niemeyer conventie center, waar hij ook hier weer z’n verbeelding de vrije loop liet …
We kregen een mooie zonsondergang te zien over de baai van Rio, de stad die we morgen gaan ontdekken …
Het weer was ons gunstig gezind, volop zon en géén wolkje aan de lucht! De kabelbaan van de Suikerbroodberg bracht ons naar de 396m hoge top. Hier hadden we ons eerste panorama over de ganse stad en dit was overweldigend! Nog nooit een stad gezien met zulke prachtige ligging … Degene die iedere dag van dit uitzicht mogen genieten zijn de bewoners van deze berg, de “zijdeaapjes”!
Op naar het volgende hoogtepunt, “de Corcovado” of Christo Redentor. Met een tandradbaan gaat men door het dichte Atlantische regenwoud naar de top op 706m hoogte. Waar je dan nog eens wordt overweldigd door het 30m hoge Christusbeeld.
Na al dit moois uit de hoogte hebben we ook een kort bezoek gebracht aan de oude binnenstad. Een kort bezoek omdat iedereen ons waarschuwde voorzichtig te zijn in deze toch gevaarlijke stad (berovingen). In de wijk Lapa is de Arcos, een vroegere aquaduct (1724) die nu als trambedding wordt gebruikt. De mooie gevel van het Theatro Municipal (1905) langs het Praça Tiradentes naar Paço Imperial waar de Portugese koloniale gouverneurs tot 1791 hun residentie hadden. In dit gebouw werd ook de afschaffing van de slavernij getekend in 1888. Na het vele wandelen kregen we stevige honger en werd er ons een typische Braziliaanse schotel geserveerd door …
De dag liep op z’n einde dus voor het donker terug naar onze overnachtingsplaats op de parking van Praia Vermelha. Gelegen aan de legeracademie. Dit maakt van deze parking dé veiligste plek om te overnachten in Rio. Er was dag én nacht bewaking!
In het “Maracanã” stadion (1950) zijn vele historische voetbal wedstrijden gespeeld. Pelé heeft hier menig hart sneller doen slaan. Een bezoek was aan het stadion was niet mogelijk omdat het momenteel wordt verbouwd ter voorbereiding van de wereldbeker 2014.
Vandaag zaterdag willen wij wel eens zien wat er op de stranden van Rio te beleven is. Ipanema en Copacabana bruisten van het leven. De foto’s spreken voor zich.
Beste blog vrienden, met deze lokale surfer uit Ipanema nemen we afscheid en “surfen” verder de Atlantische kust zuidwaarts … Tot de volgende!
0 reacties:
Een reactie plaatsen