Dag Blogvrienden, nog steeds zigzaggen we tussen de kust en het bosrijke binnenland.We zaten in de Serra do Mar en om de kust terug te bereiken daalden we de “Estrada da Graciosa” af. Deze weg werd voltooid in 1873 en is 28km lang en heeft 149 haarspeldbochten. De ganse route wordt omzoomd door hortensia’s en we hadden geluk, ze stonden mooi in bloei.
De Estrada da Graciosa eindigt in het dorp Morretes. Van hieruit zouden we de spectaculaire treinrit met “de Litorina” richting de stad Curitiba nemen. Maar hier hadden we pech want de 3 uur durende treinrit vertrekt uit Morretes pas in de late namiddag naar Curitiba. Hierdoor geraakt men dezelfde dag niet meer terug. Dus moesten wij en jullie het maar stellen met de publiciteitsfoto’s die in het stationnetje van Morretes pronkten … Spijtig!
Op onze tocht verder zuidwaarts komen we weer voorbij een streek die duidelijk gesticht is door Duitse immigranten. Hier gingen we even een kijkje nemen op de “Estrada Bonita” hier waant men zich in Zwarte Woud maar dan wel met tropische planten.
Na al dat klimmen en dalen leek het ons verstandig, nu we toch een grote Ford garage tegenkwamen in de stad Joinville, om onze remmen eens te laten nakijken. Het vriendelijke team ontvangde ons met open armen en blijkbaar is het hier een goede traditie bij Ford Brazilië dat men ook nog tijdens het middageten mee mag aanschuiven in de kantine! Toen we de rekening van toch een uur werk vroegen, zeiden ze, “dit is gratis, service van het huis”!
Nu we toch in Joinville zijn gingen we even de stad en enkele museums bezoeken. Onze auto even geparkeerd aan de rivier, maar dit bleek geen rivier meer te zijn maar meer een open riool. De plaatselijke textielindustrie zou hier wel voor iets kunnen tussen zitten …?
In het dorp “Pomerode” zijn ze o zo trots op hun 19de eeuw “enxaimel hoeven" en dit in het district Wunderwald. Alleen al de naam doet ons dromen, dit moesten we ook eens gaan bekijken. De boerengebouwen waren in goede staat maar we hebben toch meer genoten van het mooie landschap.
De stad “Blumenau” gesticht door Dr. Hermann Blumenau in 1850 is mooi gelegen aan de Rio Itajaí. Langs deze rivier kwamen vele Duitse immigranten vanaf de kust met een raderboot hun nieuwe thuishaven binnen. Toen zal het hier wel rustiger geweest zijn dan nu, want koning auto heeft hier een échte thuis! Toch beviel het ons hier want een bezoek aan het immigranten museum was interessant. In de tuin staat het meest curieuze bezit van het museum : een begraafplaats van de geliefde katten van een vroegere bewoonster van het huis.
In alle reisgidsen staat dat het kustgedeelte van “Balneário Camboriú” te vermijden is omdat het een te groot “Benidorm” gehalte zou hebben. Dit willen we toch eens van naderbij gaan bekijken. Hoe kan dit beter dan via de kabelbaan. Vanhieruit hadden we een mooi zicht over de druk bebouwde kust en aan de andere zijde zagen we op de mooi gelegen baai van de praia de Laranjeiras.
Op aanraden van andere reizigers brachten we een bezoek aan het minder bekende badplaatsje “Bombinhas” gelegen op een klein schiereiland. Wie hier de moeite doet om een bergwandeling te maken kan hier zonder kabelbaan genieten van mooie panorama‘s! Op de camping “Paraiso Tropical” viel onze mond open, wat was het hier proper, de mooist onderhouden camping van Brazilië! Proficat Ursula!
Ons volgend doel was de parel waar heel Brazilië trots op is, het eiland “Florianópolis”! Onze verwachting was hoog, we moeten eerlijk zijn, deze is niet voldaan. Er zijn hier en daar nog mooie plekken, zoals de hoge zandduinen, het meer van Conceição en enkele mooie stranden maar om dit alles te bereiken moet men over zeer drukke wegen en bebouwing.
Geef ons dan maar “Laguna” hier hangt nog een gezellige koloniale sfeer, ook de plaatselijke dolfijnen zijn onze mening aangedaan.
Nu nog eens een “zigzagje” doen richting het binnenland naar Nationaal park dos Aparados da Serra waar we als eerste bezoekers van de dag de “Canion do Itaimbezinho” de rim bewandelde. Ons vroeg bezoek werd beloond met het zien van hertjes, een roofvogel en gifslang. De plaatselijke gids kon bij het zien van onze foto’s niet geloven dat ze hier genomen waren. Hij loopt hier al jaren rond en heeft deze dieren nog nooit van zo dichtbij kunnen zien! Dit park is tevens ook bekend om z’n gigantische “araucariabomen”. Dit lijken wel bomen uit de prehistorie!
Nu onze laatste zigzag richting kust en ook de grens van Brazilië over, Uruguay in. Wat kan een landsgrens een sfeer doen veranderen! Het vrij kamperen is hier weer heel gewoon. Wat een verademing! We vonden Brazilië een prachtig land met nog prachtigere vriendelijke behulpzame mensen, maar alleen spijtig dat er een groot onveiligheidsgevoel heerst. Maar ja, we zijn natuurlijk nu in Uruguay, het kleinste land van Zuid-Amerika, (5x groter dan België) met maar 3,5 miljoen inwoners …
Aan de noordkust van Uruguay hangt overal een beetje een “hippie” sfeertje. Alleen lijkt het ons niet echt verstandig om zo dicht bij de Oceaan je hutje te bouwen … In “Punta del Diablo” is alles nog “peace and harmony” maar in “Aguas Dulces” heeft de Oceaan haar kracht al eens goed laten voelen …
Gelukkig zijn de eigenaars van dit lieflijke huisje slimmer geweest en hebben wat verder landinwaarts gebouwd.
Toen Prins Charles in 1999 een bezoek bracht aan Uruguay stond op z’n verlanglijstje “Monte de Ombúes” bovenaan. Hij heeft gelijk want deze 500 to 800 jaar oude bomen zijn een natuurwonder. Onze gids Marcos bracht ons na een uurtje varen over de Arroyo Valizas tot aan de lagune. Hier zagen we ook mooie vogels. Samen met Marcos deden we een 2 uur durende wandeling door het bos van de “Ombúes”. Deze bomen zijn helemaal niet sterk daar er in hun stam en takken totaal geen sappen zitten. Zij halen hun water uit de lucht. Een grote tak kan je zo optillen. De takken lijken wel op papieren ringen!
In “Barra de Valizas” kan men de laatste overblijvende duinen zien die hier meer dan 4.000 jaar geleden het grootste gedeelte van de kust bedekte. Wij zagen ze enkel vanop afstand, daar het hoogwater werd en de rivier de toegang onmogelijk maakte. Ook hier hebben ze de slechte gewoonte om te dicht aan de kust te bouwen …
Eén van de meest afgelegen reisbestemmingen is “Cabo Polonio”. Dit bereikt men enkel met een “safari-truck”. Een belevenis op zich! Cabo Polonio is ook het mekka van de hippies. Zij bouwen huizen uit de goedkoopste recycleerbare materialen. Een échte goede vondst was op de buitenmuur bevestigde isolatie van omgedraaide melkkartons (Tetrabrik).
De echte reden voor de trip naar Cabo Polonio is niet de hippie kolonie maar veel interessanter, de zeeleeuwen kolonie! Prachtig hoe men van zo dichtbij deze dieren kan observeren …
Alvorens we de winter in Vlaanderen komen opzoeken gaan we nog even genieten in “La Paloma” van de zon, zee en van een mooie in dennenbos gelegen camping.
Beste Blogvrienden, we wensen jullie prettige feestdagen, veel geluk in het nieuwe jaar en we verwachten jullie terug op onze blog in SEPTEMBER 2012, wanneer we onze reis hier in Zuid-Amerika zullen verder zetten. Ciao Amigos!
0 reacties:
Een reactie plaatsen